Legolas

GotLink.pl

Mablungu, którzy to wynurzali się, to znikali w cieniu przed nimi; po obu stronach lasem przemykali się żołnierze, wszyscy d±ż±c spiesznie tajnymi ¶cieżkami do jakiego¶ wytkniętego wspólnego celu. W pewnej chwili obejrzał się nagle, jakby na karku poczuł ukłucie szpieguj±cego spojrzenia, i wydało mu się, że dostrzegł drobn±, ciemn± sylwetkę przyczajon±

północy. Na wschód za¶ nie zapuszczałem się nigdy”. - Gandalf! – rzekł Frodo. – Tak też my¶lałem. Gandalf Szary, ukochany doradca, przewodnik wyprawy, zgin±ł w Morii. - Mithrandir zgin±ł? – zakrzykn±ł Faramir. – Zły los, jak widzę, prze¶ladował wasz± drużynę. Uwierzyć trudno, że mędrzec tak wielkiej wiedzy i potęgi – bo niezwykłych

Chwilę stali oszołomieni, trochę wystraszeni, nie maj±c pojęcia, gdzie się znajduj±. Nikt się nie odzywał. Wtem głos Faramira zabrzmiał tuż za nimi. - Zdj±ć opaski! - rozkazał. Strażnicy rozsupłali zielone chusty i odsunęli im z twarzy kaptury. Hobbici ol¶nieni aż zachłysnęli się z podziwu. Stali na mokrych, wypolerowanych kamieniach jak gdyby w progu

a Frodem nie padło ani razu imię Golluma. Sam był z tego rad, ale czuł, że łudziłby się próżn± nadziej±, gdyby my¶lał, że nigdy więcej o Gollumie nie usłyszy. Wkrótce też zorientował się, że jakkolwiek wędruj± sami z Faramirem, w pobliżu jest mnóstwo ludzi, nie mówi±c już o Damrodzie i

li¶ci. Stałem jednak do¶ć długo pod drzewem, bo rzecz wydała mi się dziwna, wreszcie odszedłem. Kiedy się odwróciłem, miałem wrażenie, że z drzewa dochodzi jakby syk. Może to była duża wiewiórka. Może w cieniu Nienazwanego jakie¶ zwierzaki z Mrocznej Puszczy zakradły się do naszych lasów. Tam podobno żyj± wielkie, czarne

się, że widzę, jakie¶ dziwaczne stworzenie. Zdarzyło się to o szarej godzinie, kiedy wszystko wydaje się oczom większe, niż jest naprawdę. Możliwe, że była to po prostu wiewiórka. Na te słowa żołnierza Sam nadstawił uszu. - Jeżeli wiewiórka, to czarna i bez ogona – ci±gn±ł dalej Anborn. – Mignęło mi co¶ niby

wiemy dużo o tajemnej starożytnej wiedzy, a ponadto w skarbcu przechowujemy księgi, tablice, zżółkłe pergaminy, a także kamienie, ba, nawet srebrne i złote li¶cie pokryte napisami w różnych językach, znakami różnych alfabetów. S± w¶ród nich takie, których nikt dzi¶ odczytać nie potrafi, reszta za¶ dostępna jest dla nielicznych tylko uczonych.