Legolas

GotLink.pl

łuczywa i na krz±taj±cych się i porozumiewaj±cych szeptem ludzi. W pewnej chwili Frodo nagle zasn±ł. Sam w rozterce mówił sobie w duchu: „Może to człowiek uczciwy, a może nie. Piękne słowa kryj± czasem niepiękne serce”. Ziewn±ł. „Tydzień mógłbym przespać i jeszcze nie miałbym do¶ć. Czy zda się na co¶ czuwanie? Ja

Mnie uczono tej sztuki, lecz jedynie czę¶ć starych dokumentów zdołam odcyfrować. Wła¶nie te zgromadzone u nas pami±tki zwabiły do Gondoru Szarego Pielgrzyma. Pierwszy raz zobaczyłem go, gdy byłem małym chłopcem, potem dwa czy może trzy razy go¶cił u nas znowu. - Szary Pielgrzym? – spytał Frodo. – Czy miał jakie¶ imię? -

lekkie stoły na kozłach i nakryto je do posiłku. Zastawa była skromna, przeważnie nieozdobna, lecz porz±dna i starannie wykonana: okr±głe półmiski, kubli i talerze z polewanej brunatnej gliny lub wytoczone z bukszpanowego drzewa, gładkie i czyste. Tu i ówdzie błyszczał puchar lub miska z l¶ni±cego br±zu, a przed miejscem kapitana,

cień przy samej ziemi, skryło się za pniem drzewa, gdy podszedłem bliżej, i pomknęło między gałęzie w górę tak zwinnie jak wiewiórka. Nie pozwalasz nam zabijać bez potrzeby zwierz±t le¶nych, więc nie użyłem łuku. Zreszt± w zmroku strzał byłby niepewny, tym bardziej że stworzenie to w okamgnieniu skryło się w¶ród

będę mógł służyć ci rad± w trudnym zadaniu, które stoi przed tob±, nie pytaj±c, na czym ono polega; kto wie, może nawet mógłbym ci pomóc. Frodo nie odpowiedział. Omal nie uległ tęsknocie do pomocy i rady, miał ochotę wyznać wszystko temu poważnemu młodzieńcowi, którego słowa zdawały się m±dre i szlachetne. Co¶

wyciosanej w skale bramy, której czarny otwór ział za ich plecami. Przed nimi zwisała przeĽrocza zasłona wody, tak blisko, że Frodo mógł jej dosięgn±ć ręk±. Brama otwierała się ku zachodowi. Poziome promienie zachodz±cego słońca padały na wodn± kurtynę i czerwone ¶wiatło rozszczepiało się w kroplach na migotliwe tęczowe kolory. Hobbitom

wodospad Ithilien, krainy tysi±ca Ľródeł. Mało kto spo¶ród cudzoziemców ogl±dał ten cud. Żaden pałac królewski nie może się z nim równać. WejdĽcie. Ledwie skończył mówić, gdy słońce się skryło, ogień zgasł w strumieniach wody. Hobbici odwrócili się i przeszli pod niskim, groĽnym łukiem bramy. ZnaleĽli się w komorze skalnej, rozległej, topornie