Legolas

GotLink.pl

wyciosanej pod nierównym, nawisłym stropem. Kilka pochodni rozja¶niało mętnym ¶wiatłem połyskliwe ¶ciany. Było tu już mnóstwo ludzi, a wci±ż nowi przybywali po dwóch, po trzech zza w±skich drzwiczek widocznych w jednej ze ¶cian. Gdy wzrok ich oswoił się z ciemno¶ci±, hobbici stwierdzili, że pieczara jest większa, niż im się zrazu

wyciosanej w skale bramy, której czarny otwór ział za ich plecami. Przed nimi zwisała przeĽrocza zasłona wody, tak blisko, że Frodo mógł jej dosięgn±ć ręk±. Brama otwierała się ku zachodowi. Poziome promienie zachodz±cego słońca padały na wodn± kurtynę i czerwone ¶wiatło rozszczepiało się w kroplach na migotliwe tęczowe kolory. Hobbitom

się, że widzę, jakie¶ dziwaczne stworzenie. Zdarzyło się to o szarej godzinie, kiedy wszystko wydaje się oczom większe, niż jest naprawdę. Możliwe, że była to po prostu wiewiórka. Na te słowa żołnierza Sam nadstawił uszu. - Jeżeli wiewiórka, to czarna i bez ogona – ci±gn±ł dalej Anborn. – Mignęło mi co¶ niby

li¶ci. Stałem jednak do¶ć długo pod drzewem, bo rzecz wydała mi się dziwna, wreszcie odszedłem. Kiedy się odwróciłem, miałem wrażenie, że z drzewa dochodzi jakby syk. Może to była duża wiewiórka. Może w cieniu Nienazwanego jakie¶ zwierzaki z Mrocznej Puszczy zakradły się do naszych lasów. Tam podobno żyj± wielkie, czarne

by po chwili znów postawić na ziemi. szum wody wci±ż dochodził od prawej strony, coraz bliższy i gło¶niejszy. W końcu pochód się zatrzymał. Mablung i Damrod obrócili hobbitów kilka razy w kółko, wskutek czego jeńcy stracili całkowicie orientację. Potem jeszcze wspinali się nieco ku górze; owiał ich chłód, a szum

będę mógł służyć ci rad± w trudnym zadaniu, które stoi przed tob±, nie pytaj±c, na czym ono polega; kto wie, może nawet mógłbym ci pomóc. Frodo nie odpowiedział. Omal nie uległ tęsknocie do pomocy i rady, miał ochotę wyznać wszystko temu poważnemu młodzieńcowi, którego słowa zdawały się m±dre i szlachetne. Co¶

wyciosanej w skale bramy, której czarny otwór ział za ich plecami. Przed nimi zwisała przeĽrocza zasłona wody, tak blisko, że Frodo mógł jej dosięgn±ć ręk±. Brama otwierała się ku zachodowi. Poziome promienie zachodz±cego słońca padały na wodn± kurtynę i czerwone ¶wiatło rozszczepiało się w kroplach na migotliwe tęczowe kolory. Hobbitom

wodospad Ithilien, krainy tysi±ca Ľródeł. Mało kto spo¶ród cudzoziemców ogl±dał ten cud. Żaden pałac królewski nie może się z nim równać. WejdĽcie. Ledwie skończył mówić, gdy słońce się skryło, ogień zgasł w strumieniach wody. Hobbici odwrócili się i przeszli pod niskim, groĽnym łukiem bramy. ZnaleĽli się w komorze skalnej, rozległej, topornie